Content Description
५०. पवेय्य अजीवक वत्थु
न पaresं कताकतं ।
अत्तनोव अवेक्खेय्य,
कतानि अकतानि च ॥
पवेय्य अजीवकको कथा
जेतवन विहारमा बुद्ध विराजमान हुँदा, यो गाथा अजीवक पवेय्य र एक धनी स्त्रीको सन्दर्भमा उद्घोषित गरियो।
सावत्थीकी एक धनी स्त्रीले पवेय्य नामक अजीवक (तीर्थिक तपस्वी) लाई पुत्रको रूपमा ग्रहण गरेकी थिइन् र उनको आवश्यकताहरू पूरा गरिरहेकी थिइन्। जब उनले छिमेकीहरूले बुद्धको प्रशंसा गरिरहेको सुनिन्, उनले बुद्धलाई आफ्नो घरमा भोजनको निम्तो दिन अत्यन्त इच्छा गरिन्। त्यसैले, बुद्धलाई निम्तो गरियो र उत्तम भोजन अर्पण गरियो। जब बुद्ध अनुमोदना (धर्मदेशना) गरिरहनुभएको थियो, छेउको कोठामा रहेको पवेय्य क्रोधले आगो भए। उनले बुद्धको पूजा गरेकोमा स्त्रीलाई गाली गरे र सरापे। स्त्रीले उनको गाली र चिच्याहट सुनेर यति लज्जित भइन् कि बुद्धले के भनिरहनुभएको थियो त्यसमा ध्यान केन्द्रित गर्न सकिनन्।
बुद्धले उनलाई ती गाली र धम्कीहरूको चिन्ता नगर्न, बरु आफ्नै असल–खराब कर्ममा मात्र ध्यान केन्द्रित गर्न भन्नुभयो।
त्यसपछि बुद्धले निम्न गाथा भन्नुभयो:
यस प्रवचनको अन्त्यमा, धनी स्त्रीले सोतापत्ति फल प्राप्त गरिन्।